2013-02-03

آره و اینا خیلی بودیم



احترام‌تون واجبه بچه‌ها. اما حرف از قبولی و پاس کردن نزنین که اصن خوشم نمیاد. کدوم استادی هوای من ُ داشت که من سر ِ کلاس به حرفاش گوش کنم. این دانشگاه واسه من همیشه افتادن بوده و مردودی. به هر استادی گفتم خیلی باحالی، موقع نمره دادن میخ کرد تو کارنامه‌ی ِ من.
این نظام ِ روزگاره، یعنی اینِ روزگاره. نخونی می‌افتی.
خیال می‌کنین چی میشه بچه‌ها؟ کسی از افتادن ِ ما ناراحت میشه؟ نه ننه! سه دفعه که استاد حضور-غیاب کنه و سه هفته که از اول ترم بگذره، همه یادشون میره که ما کی بودیم و چرا افتادیم. همین‌طور که ما یادمون رفته.
دیگه تو این دور و زمونه کسی حوصله‌ی ِ چس‌ناله‌های ِ مردودی شنفتن رو نداره...