2014-03-03

من ُ مرگ سال‌هاست برای ِ هم می‌نویسیم


این‌جا که آدم‌ها را به ریال می‌سنجند، این کلمات مفت هم نمی‎ارزند. احساس‌ات را بگذار کنار  ِ خیابان و مطمئن باش که هیچ‌کس دست‌اش را به بردن  ِ مشتی احساس آلوده نخواهد کرد. شعرهای‌ات را بگذار روی ِ طاق‌چه تا خاک بخورد. خودت هم برو، اولین پرتگاه را پرواز کن. آدم‌ها شعری را که مرگ سروده باشد دوست‌تر می‌دارند. بسپار روی  ِ سنگ قبرت هم بنویسند که ای سیاه‌پوشان، دیر پوشیدید جامه‌های ِ ریا و فراموشی‌تان را. این شوربخت خیلی پیش‌ترها لابلای ِ کلمات‌اش خودکشی کرده بود.