۱۳۹۵-۰۲-۳۱

رادیو فرفری: دانلود مجموعه کامل + آپدیت


یکی از دوستان رادیوی اینترنتی با عنوان «رادیو فرفری» راه انداخته است. سه اپیزود اول را گوش دادم، و حقیقتا خیلی پسندیدم! سوررئال بسیار جالبی داشت، و گوینده هم صدایی جذاب! همه‌ی اپیزودها را این‌جا برای دانلود قرار می‌دهم و به‌محض آپدیت، اپیزودهای جدید اضافه خواهند شد.

فصل اول: آلیس در خاورمیانه
اپیزود اول: چاه
اپیزود دوم: عصا
اپیزود سوم: دیوار
اپیزود چهارم: آی‌لند
اپیزود پنجم: در ساعت پنج صبح

۱۳۹۵-۰۲-۳۰

وقتی از رفتن حرف می‌زنم


دلم «رفتن» می‌خواهد. از کجا؟ تا کجا؟ نمی‌دانم. فقط می‌دانم که دلم می‌خواهد همه‌چیز را جا بگذارم، دست خودم را بگیرم، وَ بروم. بروم جایی که خودم باشم و خودم. هیچ‌جا نَه‌ایستم؛ مسافر باشم. زمان و ساعت و تقویم و نقشه برایم بی‌معنا باشند. خودم را در آن‌سوی سرزمین ِ زمان وُ مکان احساس کنم. نه گذشته‌ای، نه آینده‌ای. فقط... باید بروم.

۱۳۹۵-۰۲-۲۳

جملات قصار یک آدم نه‌چندان معروف


آن‌ها که نمی‌توانند از خوشی‌های فراخای دامن ِ کوه لذت ببرند، خوش‌بختی را در قله نیز نخواهند یافت.

○ رحمان نقی‌زاده!

۱۳۹۵-۰۲-۲۱

از مجموعه‌ داستانم


مرد از پله‌ها پایین آمد. زن روی زمین - به‌پشت - خوابیده بود. مرد، چندبار با پا روی شانه‌هایش ضربه زد. زن تکان نخورد. مرد برگشت و از پله‌ها بالا رفت. دفتر یادداشتش را باز کرد، و نوشت: «روز دوازدهم؛ او همچنان مُرده است.»

○ رحمان نقی‌زاده

۱۳۹۵-۰۲-۱۷

در انتها کلمه بود؛ وَ آن «مرگ» بود


سیگار می‌کشد
وَ چشم‌هایش را، محکم‌تر می‌بندد
که دنیا را
مانند دیگران ببیند.

قلبش را
آویخته بر پاندول ساعت‌دیواری
که در آمد وُ رفت ِ ثانیه‌ها
فراموش نکند
که دیگر عاشق نخواهد شد.

سیگار می‌کشد و گام‌هاش را
چنان با عجله بر زمین می‌کوبد
که مبادا
عطری
خاطره‌ای
تصویری
جایی بر حافظه‌اَش چنگ بزند.


این،
سرنوشت شاعری‌ست
که از شعر توبه کرده باشد؛
وَ آخرین کلمه را انتظار بکشد.

• رحمان نقی‌زاده

درس‌هایی برای رابطه


خیلی فکر کردم؛ گذشته‌ی آدم‌ها به آدم‌های جدید زندگی‌شان ربطی ندارد. فقط باید همه انرژی را روی رابطه متمرکز کرد. باید از اکنون لذت برد. گذشته، قاتلِ لحظه‌های اکنون است. همان مثال معروف است که می‌گوید (که عبارات و اصطلاحاتش را هم زیاد نمی‌پسندم) زیباترین باغچه را هم اگر که بیل بزنی، کرم خواهی یافت. راست هم می‌گوید. این‌را هم من به مثال اضافه کنم، که اگر کرم پیدا نکردی، یعنی باغچه مصنوعی‌ست؛ و ما که عاشق حقیقت‌ایم، نباید خودمان را با یک گذشته‌ی مصنوعی دل‌خوش کنیم. ما باید گذشته را بپذیریم. مگر خودمان چه‌کسی هستیم که بخواهیم از گذشته‌ی دیگری ایراد بگیریم؟ گذشته‌ی هر فرد، دارایی شخصی اوست و اگر بتوانیم این مسئله را بپذیریم که ربطی به ما ندارد، بسیاری از مشکلات روابط‌مان حل خواهد شد. این‌همه اطناب برای رسیدن به این نکته بود:
پیش‌ترها - با این‌که خودم گذشته‌ی خاکستری تیره‌ای دارم - گذشته‌ی آدم‌های زندگی‌اَم اذیتم می‌کرد، ولی امروز که عمیق‌تر به قضیه فکر می‌کنم، به خودم می‌گویم یعنی من آن‌قدر خوب هستم که آن‌همه تجربه‌ی یک‌فرد به رابطه با من ختم شده است! شاید نتوانستم منظورم را زیاد واضح برسانم. این‌طور بگویم که یک‌فرد، امروز، از همه‌ی گذشته‌اَش گذشته است تا اکنون را با من زندگی کند. پس من ارزش‌مند هستم.

و باید امیدوار بود (و تلاش هم کرد) که ارزش‌مند باقی ماند، تا خودمان «گذشته‌ی خاک‌شده‌»یِ کسی نشویم. وَ گور ِ پدرِ آینده؛ اکنون را زندگی کنیم.