2016-09-08

من مشغول مُردنم بودم


حواسم نبود که کجای مسیر، خودم را فراموش کردم. کجا بود که قدمْ چپ گذاشتم وُ مسیر را گم کردم. من اشتباه کردم وَ زندگی‌ام را باختم، وَ این تقصیر هیچ‌کس نیست؛ جز خودم. هیچ‌کس در این‌میان گناهکار نیست. قاضی خودم هستم، وکیل مدافع خودم، وَ تا انتهای دادگاه، تنها خودم هستم، که به‌انتظارِ حکم نشسته‌ام.
من این‌جا زمین خورده‌ام؛ امروز. امّا سُریدنِ پایم از مدت‌ها پیش آغاز شده بود. نمی‌دانم کجا بود که لیز خوردم، چه‌طور شد که تا امروز تلوتلو خوردم وُ پیش آمدم، وَ امروز چنان زمین خورده‌ام که توان بازایستادن ندارم.

امروز متولد شده‌ام؛ وَ این رنج ادامه خواهد داشت...
19 شهریور 1395


پ‌ن: سَبید در توییتر نوشته بود: «اِنقدر از شروعش گذشته، که نمی‌دونم دارم چی‌رو ادامه میدم.»